[D18] Happy Valentine #2
posted on 15 Feb 2009 10:04 by zenjiHAPPY VALENTINE #2
21.00 น.
ซ่า...
เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังเข้ามาในโสตประสาท พร้อมๆกับกลิ่นไอของน้ำทะเล ท้องฟ้าถูกฉาบเป็นสีดำสนิท มีเพียงดวงดาวน้อยใหญ่แข่งกันทอประกายระยิบระยับ มองดูคล้ายกากเพชรที่ถูกโรยบนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำ
ร่างเล็กในชุดกักคุรันก้าวเท้าลงจากรถแล้วเดินตรงดิ่งไปที่ชายหาด ให้ร่างสูงสาวเท้าเดินตามไปอย่างเงียบๆ
“ทำไมจู่ๆถึงอยากมาทะเลล่ะเคียวยะ?” หนุ่มผมทองเอ่ยถามอย่างอดที่จะสงสัยไม่ได้ ก็ร้อยวันพันปีเคียวยะไม่เห็นอยากไปไหนนอกจากโรงเรียนนามิโมริ แล้วอยู่ๆวันนี้กลับชวนเขามาทะเล พอพูดขัดใจเข้าหน่อยแม่คุณก็งอนซะยกใหญ่ แถมขู่ว่าจะมาคนเดียวอีกต่างหาก
“ก็แค่อยากมา...” ว่าแล้วก็ทิ้งตัวลงนั่ง ทอดสายตามองไปไกลอย่างเหม่อลอย
ดีโน่มองวงหน้านั้นอย่างยากที่จะละสายตา... เมฆาแห่งวองโกเล่คนนี้ มีอะไรหลายๆอย่างที่เป็นเสน่ห์น่าดึงดูดอย่างประหลาด คนที่ทั้งหยิ่งทระนง ขี้งอน แสนเอาแต่ใจ ไม่ค่อยจะรับฟังใคร และอาจดูน่ากลัวในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเขานั้น...กลับมองข้ามทุกอย่างและเห็นเพียง ความน่ารัก น่าเอาใจใส่ น่าดูแล จนรู้สึกอยากจะอยู่เคียงข้างและปกป้องคนคนนี้ตลอดไป...
“จะมองอะไรนักหนา”
“ฮะๆ...แค่มองเฉยๆก็ไม่ได้เหรอ?”
“โรคจิต...”
“เคียวยะใจร้าย...”
“ฉันจะนอน อย่ามากวนล่ะ” ว่าแล้วร่างเล็กก็ถอดเสื้อกักคุรันปูกับพื้นทราย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์
“นอน...? เฮ้ย! ไม่ได้นะเคียวยะ จะนอนก็กลับบ้านสิ นอนที่นี่เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆโวยวายเป็นการใหญ่
ไม่ได้นะ! ช็อกโกแลตที่ฉันจะให้เคียวยะพรุ่งนี้ยังไม่เสร็จเลย! ถ้าไม่กลับไปทำต่อคืนนี้ ต้องเสร็จไม่ทันแน่ๆ!
“เคียวยะ~ ตื่นเถอะนะครับคนดี~” ร่างสูงเอื้อมมือหวังจะเขย่าแขนคนที่นอนอยู่ให้ตื่นขึ้นมา แต่ก่อนจะได้ทำตามที่หวัง ทอนฟาเย็นชืดที่เจ้าตัวสัมผัสได้ก็เป็นเหมือนคำเตือนว่าอย่ารบกวนถ้ายังไม่อยากเจ็บตัว
เจ้าของดวงตาสีอำพันได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ล้มเลิกความตั้งใจเดิมก่อนจะล้มตัวลงนอนบ้าง
เฮ้อ...จะทำยังไงดีนะ...
23.30 น.
“อืมม...” บอสหนุ่มแห่งคาบัคโรเน่แฟมิลี่ควานหาร่างเล็กที่นอนอยู่ข้างๆ หมายจะดึงเข้ามากอดแก้หนาว แต่มือที่ควานอย่างสะเปะสะปะก็พบเพียงความว่างเปล่า...
เคียวยะ...?
ดีโน่สะดุ้งสุดตัว หนังตาที่หนักอึ้งเมื่อกี้เหมือนจะลืมความง่วงไปเสียสนิทเมื่อระลึกได้ว่าคนที่เห็นหน้ากันอยู่เมื่อก่อนที่จะล้มตัวลงนอนได้อันตรธานหายไปเสียแล้ว
มองไปรอบๆอย่างตื่นตระหนก ในที่สุดก็พบร่างบางที่เดินก้าวเท้าอย่างช้าๆไล่ไปตามชายหาด คนตัวสูงไม่รอช้า รีบลุกขึ้นแล้วสาวเท้าตามอย่างรวดเร็ว
“เคียวยะ!” เสียงทุ้มต่ำที่เรียกชื่อตนจากด้านหลัง ทำให้ฮิบาริหันกลับมามอง
“ตื่นแล้วทำไมไม่เรียกฉันล่ะ? แล้วทีหลังก็อย่ามาเดินคนเดียวแบบนี้รู้มั้ย?”
เกิดใครฉุดไปแล้วฉันจะทำยังไง! ถึงคนตรงหน้าจะทั้งดุทั้งโหด แต่ก็น่ารักใช่ย่อยซะเมื่อไหร่! …แค่คิดก็อดที่จะหวงขึ้นมาไม่ได้
“ทำไม? กลัวฉันจะหายไปไหนรึไง?” ร่างบางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจอะไร แต่นั่นทำให้ดีโน่รู้สึกฉุนอย่างบอกไม่ถูก เมื่อความรู้สึกที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่กลับมาทำร้ายเขาอีกครั้ง
“ก็ใช่น่ะสิ! ถ้าเคียวยะหายไปแล้วฉันจะทำยังไงล่ะ!”
ว่าแล้วคนตัวสูงก็คว้าไหล่คนตัวเล็กไว้แน่น ดวงตาสีอำพันสบเข้ากับนัยน์ตาสีเดียวกับรัตติกาลเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ ณ วินาทีนั้น คล้ายกับว่าเวลาหยุดนิ่ง ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาชายฝั่ง มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงเต้นของหัวใจ ของคนสองคนเท่านั้น...
ร่างสูงเชยคางคนตรงหน้าเข้ามาใกล้ แล้วบรรจงประทับริมฝีปากของตนกับริมฝีปากนุ่มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่ายและสัมผัสกับปลายลิ้นอุ่นที่แสนจะหอมหวานและเย้ายวนเกินห้ามใจ... ดื่มด่ำ ลึกซึ้ง และเนิ่นนาน...
ความรู้สึกเมื่อได้สัมผัสมันหอมหวานยิ่งกว่าช็อกโกแลตซะอีก...
ช็อกโกแลต...
ช็อกโกแลต...
ช็อกโกแลต!!!
คนตัวสูงผละริมฝีปากของตนออกอย่างรวดเร็วอย่างไม่สนใจอีกฝ่ายที่ปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน ก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือ...
จะเที่ยงคืนแล้ว!!
พระเจ้า! นี่เขาเผลอหลับไปตั้งหลายชั่วโมงได้ยังไง?
“เคียวยะ...กลับบ้านกันเถอะ” แม้จะเป็นการยากที่จะระงับอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในตอนนี้ แต่ดีโน่ก็พยายามเค้นประโยคนี้ออกมาจากปาก แม้ใจจริงจะไม่อยากพูดมันเลยก็เถอะ...
เอาน่า...อดเปรี้ยวไว้กินหวาน ไว้ถึงพรุ่งนี้ก่อนเถอะ...
“ฉันไม่กลับ” ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวและมั่นใจ และก็เป็นที่รู้กันล่ะว่า...คนอย่างฮิบาริ เคียวยะ พูดคำไหนคำนั้น
“ทำไมล่ะ?”
“ทำไมเหรอ...?”
“...”
“ทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้น มีนัดกับใครอีกรึไง? หรือว่า...ไม่อยากอยู่กับฉันแล้ว...?” พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ดูไม่ต่างอะไรกับลูกแมวน้อยที่แสนจะน่าฟัด
ลูกอ้อนที่ไม่เคยได้รับจากร่างเล็กทำให้บอสแห่งคาบัคโรเน่ถึงกับอึ้ง สมองส่วนประมวลผลทำงานหนัก นึกคำพูดที่จะใช้รับกับมุกนี้แทบไม่ทัน ...ก็ปกติมีแต่เขาที่เป็นฝ่ายตามอ้อน ตามตื๊อ พอกลับมาเป็นฝ่ายถูกอ้อนบ้างเลยไม่รู้ว่าจะรับหน้ายังไง
ขณะที่ชายผมทองกำลังอึ้งๆงงๆกับสถานการณ์ตรงหน้า ก็ถูกอีกฝ่ายผลักจนเซล้มลงกับพื้นทราย ตามด้วยร่างเล็กที่นอนทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว
“คะ...เคียว...”
ก่อนจะได้พูดอะไรต่อ ริมฝีปากนุ่มก็ทาบทับลงมา ดูดกลืนคำพูดของร่างสูงจนหมดสิ้น มือเล็กไล้ไปตามลำตัว บีบคลึงยอดอกจนชูชัน ก่อนจะเลื่อนมือต่ำลงไปบริเวณหน้าท้อง ไล่ไปจนถึงขอบกางเกง และ...
กริ๊ก..
แม้จะเป็นเพียงเสียงเบาๆแต่ก็ดังพอที่จะทำให้ร่างที่นอนอยู่ข้างล่างได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง ดีโน่สะบัดหน้าสองสามทีก่อนจะมองไปที่ต้นเสียง...
สร้อยคอเงินถูกสวมเข้าที่คอ พร้อมกับจี้ห้อยรูปแม่กุญแจ ที่เป็นสาเหตุของเสียง กริ๊ก เมื่อครู่
“หึ...เห็นมั้ยนี่อะไร?” คนนัยน์ตาสีนิลพูดอย่างหยอกล้อก่อนจะชูแม่กุญแจไปใกล้ๆ ให้ร่างสูงเห็นคำว่า ‘HIBARI KYOUYA’ ที่สลักอยู่อย่างถนัดตา
“ทีนี้ใครไปเจอเข้าจะได้ตามส่งเจ้าของถูก...แล้วก็นะ...รู้ไว้ด้วยว่าแกเป็นของของฉันแล้ว”
“ถึงจะไม่คล้องกุญแจไว้ ฉันก็ตามหาเคียวยะเจออยู่แล้วล่ะ แล้วก็นะ...ทีฉันยังเป็นของของเคียวยะเลย แล้วเคียวยะ...ไม่คิดจะมาเป็นของของฉันบ้างเหรอ?” คำเน้นบางคำทำเอาร่างเล็กหน้าขึ้นสี ก็คำว่า ‘ของ’ ในความหมายของเขา กับเจ้าม้าพยศนี่มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ
“จริงสิ เลยเที่ยงคืนแล้ว... HAPPY VALENTINE นะดีโน่...” ร่างบางเอ่ยเสียงเบา เป็นครั้งแรกที่เขาพูดอะไรพรรค์นี้ให้คนอื่น ประโยคที่เคยคิดหลายต่อหลายครั้งว่ามัน ไร้สาระ แต่สุดท้ายวันนี้กลับต้องมาพูดเองซะได้...
“เคียวยะ...รู้ด้วยเหรอว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์น่ะ??” หนุ่มผมทองถามอย่างไม่เชื่อหู นั่นทำให้ร่างที่นอนทาบทับอยู่ถึงกับหันขวับ
“แกเห็นฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ไม่ใช่ๆๆ คือแบบว่า...อ่า...ไม่คิดว่าคนอย่างเคียวยะจะมาสนใจอะไรแบบนี้น่ะ...”
“หึ...งี่เง่า...” แต่อันที่จริงก็เพิ่งจะมาให้ความสนใจปีนี้เองแหละ...
คนตัวเล็กคว้ามือของร่างที่ตนนอนทับอยู่ขึ้นมามอง พลางลูบรอยแผลที่ปรากฏให้เห็นมากมาย เป็นสิ่งที่ฟ้องได้ชัดว่าสิ่งที่โรมาริโอ้โทรมารายงานเขาเมื่อตอนบ่ายนี้เป็นเรื่องจริง
“แล้วก็นะ...รู้ทั้งรู้อยู่ว่าตัวเองทั้งงี่เง่า ( ฉึก! ) ทั้งซุ่มซ่าม ( ฉึก! ) ทีหลังก็อย่าหาเรื่องเข้าครัว หาแผลใส่ตัวเองแบบนี้อีก แล้วก็...ถ้าทำช็อกโกแลตเองมันลำบากมากนัก ( ฉึก! ) แถมยังไม่แน่ว่าจะกินได้รึเปล่า ( ฉึก! ) ฉันว่าซื้อให้ดีกว่ามั้ง”
คำพูดเนิบๆของร่างเล็กทำเอาดีโน่รู้สึกเจ็บจี๊ดๆเหมือนมีมีดหลายเล่มระดมแทงเข้าที่กลางหัวใจ...
“นี่...อย่าบอกนะว่า...เคียวยะรู้เรื่องวันนี้ทั้งหมด...”
“ถูก”
“ได้ยังไง?”
“ก็ตาลุงหนวด ลูกน้องของแกโทรมารายงานฉันซะหมดเปลือกเลยน่ะสิ”
“ละ...แล้วอย่าบอกนะว่า...เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้...เคียวยะคิดไว้ก่อนหมดแล้ว...?”
“ก็ใช่”
เป็นครั้งแรกในชีวิตบอสรุ่นที่สิบแห่งคาบัคโรเน่แฟมิลี่ที่รู้สึกว่าตัวเองถูกปั่นหัวจนวุ่นวายไปหมด ไม่รู้ว่าจะโทษตัวเองที่ซุ่มซ่าม หรือโทษลูกน้องคนสนิทที่แสนจะหวังดี ( ? ) และนั่นทำให้ดีโน่ถึงกับนิ่งเงียบไปนาน
“ก็ไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะ...แต่อย่าทำหน้าเหมือนคนแก่ที่ถูกเด็กถอนหงอกแบบนั้นได้มั้ย”
และให้ตายเถอะ! ทำไมนับวันคนตรงหน้าถึงได้ถนัดเรื่องพูดจาทำร้ายจิตใจคนอื่นถึงขนาดนี้นะ!
“จะนิ่งเงียบแบบนี้อีกนานมั้ยล่ะ?”
“...”
“ถ้าฉันหลับแล้วตื่นขึ้นมาอีกรอบจะหายมั้ย?”
“...”
“หึ...จะบอกให้ ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยง้อใครเลยสักครั้ง...”
“...”
“Ti amo Dino...”
หมับ
โดยไม่ทันตั้งตัว คนตัวสูงคว้าร่างเล็กมากอดแนบอก ความรู้สึกดีใจล้นเอ่อจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก
“Ti amo Kyouya... สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะครับ”
ไม่เคยมีปีไหนเลยที่ฉันจะรู้สึกมีความสุขเท่านี้ ต่อจากนี้ ไม่ว่าจะปีไหนๆ ฉันก็จะฉลองวันนี้กับเธอคนเดียวเท่านั้น... ขอบคุณนะเคียวยะ...ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตฉัน...
อย่าเพิ่งเบื่อนะ...ถ้าฉันจะพูดคำคำนี้เหมือนเดิม ซ้ำๆ...
ฉันรักเธอ ฮิบาริ เคียวยะ...
..END..
จบชีวิตแล้วววววววววววว ~~
แฮ่กๆๆ ฟิคนี้..ใช้เวลาแต่งนานกว่าที่คิด - -;; ( เพิ่งปั่นเสร็จตอนเที่ยงคืน orz"" )
แล้วก็แถได้ยาวกว่าที่คิดด้วย =[]="" ( ทั้งหมด 7 หน้าฮ่ะ!! ) หลังจากที่เสี้ยนอยากแต่งมานาน หมดไส้หมดพุงเลยทีนี้
หลายๆตอนที่แต่ง รวมถึงตอนจบ พลิกล็อกไปจากความคิดเดิมมาก..
คือตอนแรกที่คิดพล็อต ไม่ได้คิดจะให้เป็นแบบนี้เลย แต่แต่งไปแต่งมา..มันก็กู่ไม่กลับ ออกมาอย่างที่เห็นนี่ล่ะค่ะ - -"" ( รู้สึกภาษาไม่ค่อย soft ด้วยล่ะ ติดๆขัดๆยังไงไม่รู้ เพราะช่วงนี้ใกล้สอบรึเปล่า << เกี่ยว?? =[]=" )
รีบมาอัพเพราะจะไปสะสางงาน ( ที่ส่งพรุ่งนี้..ยังไม่เริ่มซักอัน ) + อ่านหนังสือสอบที่ยังไม่ได้แตะเลย - -" ( ใครจะดองเท่านี้มีอีกมั้ย )
ทำไมถึงรู้สึกท้ออย่างบอกไม่ถูกนะ =[]=""
ไปดีกว่า ซียูฮร๊า ~~
edit @ 10 Nov 2009 22:11:25 by zenzen
#1 By talalan on 2009-02-15 12:01