[D18] Happy Valentine #1
posted on 14 Feb 2009 19:35 by zenjiHAPPY VALENTINE #1
13 FEBRUARY 2009
บรึ้ม!!
เสียงระเบิดดังลั่นคฤหาสน์คาบัคโรเน่แฟมิลี่สาขาญี่ปุ่น เหล่าสมาชิกที่อยู่ภายในคฤหาสน์ได้แต่หันมามองหน้ากันแล้วเผลอยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะกลับไปให้ความสนใจกับงานที่แต่ละคนกำลังรับผิดชอบอยู่ ...คล้ายกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปาก...
มีเพียงรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของทุกคน...
และแรงใจที่ส่งไปให้ “บอส” ที่ง่วนอยู่แต่ในห้องครัวตั้งแต่เที่ยง...
ไม่แปลกเลยที่ไม่มีใครสนใจกับเสียง บรึ้ม เมื่อกี้นี้ ...เพราะอะไรน่ะเหรอ?
ก็เพราะว่ามันไม่ได้เพิ่งจะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกของวันนี้น่ะสิ...
“บอสครับ!!” โรมาริโอ้ผลักประตูห้องครัวเข้ามาอย่างแรงก่อนจะชักมือขึ้นมาอุดจมูกแทบไม่ทัน เพราะควันที่ลอยคละคลุ้งเต็มห้องทำเอาลูกน้องคนสนิทแทบสำลัก
ในตอนแรกกลุ่มควันหนาจนแทบจะมองอะไรไม่เห็น แต่เมื่อผ่านไปสักพัก ควันเริ่มจางลง สภาพของห้องครัวที่ไม่น่าจะเรียกว่าห้องครัวอีกต่อไป ก็ปรากฏสู่สายตา...
พื้นกระเบื้องที่เคยขาวสะอาดบัดนี้ถูกย้อมจนกลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม ตำราการทำช็อกโกแลตหลายเล่มเปิดแผ่หรา ข้าวของกระจุยกระจายเต็มห้อง ทั้งบนโต๊ะ เคาน์เตอร์ หรือแม้กระทั่งบนพื้น ผงโกโก้ น้ำตาล และส่วนผสมอีกหลายอย่างที่ไม่สามารถจำแนกได้ในตอนนี้หกเรี่ยราดชนิดที่ว่าเก็บกวาดกันทั้งวันก็คงไม่เสร็จ
ไล่สายตาไปรอบๆห้องครัวที่ไม่ต่างอะไรกับสมรภูมิรบก็พบเจอกับ “ตัวการ” ของความวุ่นวายทั้งหมด
เศษเขม่าควันและส่วนผสมของช็อกโกแลตเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าและเสื้อผ้า เรือนผมสีทองที่โดดเด่นยามต้องแสงอาทิตย์ ในตอนนี้กลายเป็นสีน้ำตาลเข้ม แถมยังยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง
สภาพแบบนี้...ใครเค้าจะเชื่อล่ะว่า นี่คือบอสของคาบัคโรเน่แฟมิลี่น่ะ...
“แค่กๆๆ...โรมาริโอ้ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเข้ามาน่ะ” เจ้าของเรือนผมสีทอง ( หรือสีน้ำตาลในตอนนี้ ) พูดตำหนิลูกน้องคนสนิทที่จู่ๆก็พังประตูเข้ามา ทั้งๆที่เขากำชับแล้วกำชับอีกว่าไม่ต้องสนใจแม้จะได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากห้องครัวบ้างก็ตาม
ก็บอสแสนจะซุ่มซ่ามขนาดนี้ จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง...
“เฮ้อ...บอสครับ นี่มันก็หลายครั้งแล้วนา? ผมว่าบอสไปซื้อช็อกโกแลตให้คุณเคียวยะแทนดีกว่ามั้ย? มันง่ายกว่ากันเยอะ...” โรมาริโอ้เสนอความเห็นพลางเดินเข้าไปช่วยบอสของตนเก็บข้าวของที่กระจุยกระจายให้เข้าที่ แต่พูดยังไม่ทันจบประโยคดีนัก ก็ถูกเจ้าตัวสวนกลับอย่างทันควัน
“ไม่ได้หรอก! ยังไงฉันก็จะทำให้เคียวยะ! ของแบบนี้มันมีคุณค่าทางจิตใจนะ...ถ้าไม่ทำด้วยตัวเอง แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ...” ว่าพลางเปิดตำราแล้วเริ่มเทส่วนผสมอีกครั้งอย่างไม่สนใจข้อเสนอของคนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ
“แต่ว่า...ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดฝ่ายนั้นเค้าต้องเป็นคนให้ช็อกโกแลตบอสไม่ใช่เหรอครับ...”
แต่ก็อย่างว่าล่ะ...อย่างคุณเคียวยะเนี่ยนะจะมาสนใจเรื่องแบบนี้ พรุ่งนี้เป็นวันอะไรยังไม่แน่ว่าจะรู้รึเปล่าเลย เฮ้อ...จะว่าไป บอสเรานี่ก็น่าสงสารเหมือนกันแฮะ
“แล้วคิดว่าคนอย่างเคียวยะจะเป็นฝ่ายให้ช็อกโกแลตฉันงั้นเหรอ? อันที่จริง...ฝ่ายไหนให้ ฝ่ายไหนรับ ฉันว่ามันไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญมันอยู่ที่ใจและความรู้สึกของคนสองคนมากกว่า...”
ดวงตาสีอำพันทอประกายสดใส รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขที่ได้ทำอะไรเพื่อคนที่รักปรากฏบนใบหน้าอย่างชัดเจน
“ของบางอย่างมันก็ไม่ได้ตีค่าที่ความสวยงามหรือราคา...ที่เค้าว่ากันว่าของที่เราได้มาง่ายๆเราจะไม่เห็นคุณค่าของมัน ต่างจากของที่เราต้องใช้ความพยายามเพื่อที่จะได้มันมา ฉันว่ามันจริงนะ...”
และถ้าเพื่อเคียวยะล่ะก็...ต่อให้ต้องพยายามอีกแค่ไหน ฉันก็ยินดีจะทำ...
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด...
เสียงข้อความเข้าดังขึ้น ร่างสูงในชุดคาดผ้ากันเปื้อนเช็ดมืออย่างลวกๆก่อนจะควานหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋ากางเกง
ใครส่งข้อความมานะ?
คิดพลางกดดูชื่อคนส่ง แล้วก็ต้องตาโตด้วยความตกใจ ก่อนจะยิ้มจนแก้มแทบปริ...
เคียวยะ!!
‘ โรงเรียนนามิโมริ
หนึ่งทุ่ม ’
นามิโมริ? หนึ่งทุ่ม? ให้ฉันออกไปหางั้นเหรอ?
คิดพลางมองนาฬิกาข้อมือ นี่ก็จะหกโมงอยู่แล้ว... แต่ก่อนจะได้คิดอะไรต่อ เจ้าของดวงตาสีอำพันก็ต้องสะดุ้งเมื่อเสียงเรียกเข้ามือถือดังขึ้น
“ฮัลโหล เคียวยะ~~”
[ เห็นข้อความมั้ย? ]
“เห็น...เห็นจ้ะ”
[ ตามนั้นแหละ ]
“ตามนั้น? เคียวยะ...จะให้ฉันออกไปหาตอนทุ่มนึงเหรอ?”
[ ก็บอกว่าตามนั้น ]
“โอเค ทุ่มนึง...”
[ รู้ใช่มั้ย ฉันไม่ชอบรอ ]
“อื้อ! รับรองว่าฉันไม่ให้เคียวยะต้องรอแน่นอน”
[ งั้นก็ดี ]
“เคียว...”
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด...
ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค คู่สนทนาก็กดวางสายไปตามนิสัย ร่างสูงเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม ไม่รู้สึกแปลกใจอะไรที่ถูกตัดสายเพราะชินเสียแล้ว
ถ้าจะไปให้ทันตามนัด ก็ต้องไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ตั้งแต่ตอนนี้ เพราะระยะทางจากที่นี่ไปถึงนามิโมริก็ใช้เวลาพอสมควร แต่ว่า...ช็อกโกแลตยังไม่เสร็จ...
คิดไปคิดมา... เวลาก็เหลือน้อยลงทุกที ดีโน่จึงตัดสินใจวางมือจากการทำช็อกโกแลตแล้วไปอาบน้ำแทน
เอาน่า...แล้วคืนนี้ค่อยกลับมาทำต่อก็ได้...
โรงเรียนนามิโมริ
19.30 น.
“แฮ่กๆๆ เคียวยะ...ขอโทษนะที่มาสาย...” ร่างสูงในชุดเสื้อยืด กางเกงขายาว สวมทับด้วยเสื้อโค้ทตัวเก่ง วิ่งมาหยุดหอบแฮ่กๆอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กที่ยืดกอดอกรอเงียบๆ วางหน้านิ่งตามนิสัย
“เคียวยะ...”
“กล้ามากนะที่มาสายตั้งครึ่งชั่วโมง ไหนบอกรู้ไงว่าฉันไม่ชอบรอ”
แต่สุดท้ายฉันก็ต้องทนยืนรอแก!! เจ้าม้าพยศงี่เง่า!!
“ขอโทษนะเคียวยะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาเลทนะ แบบว่า...ระหว่างทางมันมีอุบัติเหตุรถชนกันน่ะ เลยทำให้รถติด ฉันขอโทษที่ทำให้เคียวยะต้องรอ... ขอโทษจริงๆ”
ร่างเล็กในชุดกักคุรันไม่พูดตอบ กลับหันหลังแล้วเดินนำลิ่ว ปล่อยให้คนมาสายได้แต่ยืนอ้ำอึ้งทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเดินตามแม่เจ้าประคุณที่แสนเอาใจยาก แต่ก็น่ารักกว่าใครทั้งนั้น...
“เคียวยะ ฉันขอโทษจริงๆ...จะให้ฉันทำอะไรไถ่โทษก็ได้ แต่อย่าเดินหนีฉันแบบนี้เลยนะ”
เพราะฉันคงทนไม่ไหว ถ้าเธอทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน...
“ฉันอยากไปทะเล” ในที่สุดคนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าเอ่ยเสียงเบา
“ทะเล? ...แต่นี่มันก็มืดแล้วนะ? ไว้เราค่อยไปกันพรุ่งนี้ดีมั้ย?” เจ้าของดวงตาสีอำพันยื่นข้อเสนอ แต่นั่นทำให้ ‘คนเอาใจยาก’ หันมาค้อนขวับ
“ไหนบอกให้ทำอะไรก็ได้? ช่างเถอะ...งั้นแกก็กลับคฤหาสน์ไปซะ ฉันไปคนเดียวก็ได้” ว่าแล้วก็เตรียมเร่งฝีเท้าเดินหนีอีกฝ่าย แต่ดีโน่ก็ไวพอที่จะเอื้อมมือไปคว้าเอวบางมาไว้ในอ้อมแขนก่อนที่เจ้าตัวจะเดินหนีไปไหนอีก
“ไม่เอาน่าเคียวยะ...อย่างอนสิครับ เราไปทะเลกันก็ได้...เคียวยะอยากไปไหนฉันก็จะพาไป” ว่าพลางไล้จมูกไปตามเรือนผมสีเดียวกับท้องฟ้ายามรัตติกาล และกระชับวงแขนแน่นจนทำให้คนในอ้อมกอดเริ่มดิ้นเพราะหายใจไม่สะดวก
“ปล่อยได้แล้ว!” ประกาศิตที่ดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสเย็นยะเยือกของทอนฟาทำให้ดีโน่ต้องยอมคลายวงแขนของตัวเองออก แม้จะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ก็ตาม
- ตัดฉับ -
อ่า..เกิดการตัดตอนขึ้นในบล็อกนี้จนได้...
มันคือ "ช็อตฟิค" นะคะทุกคน ( แม้จะยาวไปไม่หน่อยก็เถอะ - -" ) ตอนแรกกะโควต้าว่าไม่เกิน 3 หน้า A4 แต่แต่งไปแต่งมา.. ตอนนี้ปาไป 6 หน้าแล้วค่ะ.. ( ยังไม่จบด้วยล่ะ TvT ) แต่ตั้งใจว่าจะตัดให้มันจบให้ได้! ไม่งั้นยาวเกิน
ตามตรงว่าเป็นคนที่แต่งอะไรแล้วชอบยืด - -;; ด้นไปได้เรื่อยๆ ดีไม่ดีก็ออกทะเลไปเลย OTL"" พยายามจะแก้ไขตรงจุดนี้ แต่ไม่เห็นว่าจะแก้ได้ซักที -_______-""
ก็เป็นช็อตฟิค ( ? ) เรื่องที่สองของคู่นี้อ่ะนะ ยังคงหากินรักจริงหวังแต่งกับ D18 เหมือนเดิม 555+
ยังไงก็ HAPPY VALENTINE ทุกๆคนที่แว๊บผ่านไปผ่านมาบล็อกนี้นะคะ >v<~~
ปล.1 อา..มาอัพช้าเหลือหลาย...
ปล.2 ตอนจบ ( ที่ยังแต่งไม่จบ =[]=" ) ต่อพรุ่งนี้ค่ะ ~~
ปล.3 โหมดหนีความจริง..ได้ข่าวพฤหัสหน้าสอบปลายภาคแล้ว ไม่สิ..ดีไม่ดีวันจันทร์อาจเดี้ยงเพราะเคมีก่อน OTL"
ปล.4 ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ล่วงหน้าค่ะ >v<~
ปล.5 จะมีคนอ่านถึงตรงนี้ โดยที่ไม่กดปิดไปก่อนมั้ย? ถ้ามีก็..รักตายเลยค่ะ 555+
edit @ 10 Nov 2009 22:10:11 by zenzen
ยังดีที่คฤหาสน์ไม่พัง
คุณเคียวซึนโมเอ้! ไปต่อที่ทะเล...กลางน้ำใต้แสงจันทร์..อึก
D18 บันไซ!!
#1 By OnimizU [ก็ D18 ไง] on 2009-02-14 20:30